Koppigheid

Koppigheid

Gepubliceerd op 28 december 2017

Ben ik koppig of gewoon standvastig? Die vraag stel ik mezelf regelmatig. En als ik mezelf het niet afvraag, krijg ik de vraag van mijn man wel: doe niet zo koppig! Je lijkt je vader wel. Tja, vaak zit het in de genen. En is koppigheid een voordeel of een nadeel?

Afgelopen dagen was het in mijn nadeel. Ik liep al dagen (lees: al 4 dagen) met pijn in mijn buik. Ach, het is weekend en daarna kerst, ik ga echt niet naar de HAP. Paracetamolletje erin en de pijn is weer over. Met als gevolg dat ik ’s nachts steeds wakker werd met stekende buikpijn en me de volgende dag behoorlijk brak voelde omdat ik zo slecht had geslapen. Lekker met die kerstdagen.

Als ik dan weer aan het werk ben geeft een collega een goedbedoeld advies: als je pijn heb, bel je toch gewoon even de huisarts. Vooruit… Bleek dat ik dus al bijna een week met een blaasontsteking rond liep!

Is dat koppigheid of gewoon stom? Mijn man had het ook al een paar keer tegen me gezegd. Maar dan komt mijn stemmetje in mijn hoofd: ja, daag, ik ga echt niet voor zoiets simpels de HAP bellen! Ik wacht wel.

Dat stemmetje in mijn hoofd is vaker in gevecht met dat andere stemmetje. Voor het gemak heb ik ze namen gegeven. Dat lieve stemmetje is gewoon Nicolle en dat ‘duiveltje’ is Myrthe. Nicolle en Myrthe kunnen flink discussiëren van binnen. Ze zijn het vaak niet met elkaar eens.

Of het mij helpt dat ik vasthou aan mijn standpunt is ook maar de vraag. Vaak komt het neer op iets vasthouden wat allang niet meer van belang is. Ergens heb ik die houvast ook nodig. Die interne discussie vind ik ook belangrijk. Juist om het van meerdere kanten te bekijken, maakt dat ik een juiste beslissing kan maken.

Ik heb van die principes als ’s avonds voor het slapen gaan een uur geen telefoon meer gebruiken en de telefoon beneden laten liggen, na het eten ruim je je eigen bord op en vraag je of je van tafel mag en geen speelgoed in de keuken. Van die regeltjes die er eigenlijk niet toe doen, maar waar ik waarde aan hecht. En is dat dan koppigheid of discipline? Ik twijfel er wel eens aan. Terwijl mijn kinderen, al zijn ze nog zo jong, prima weten wat die regeltjes zijn.

Met mijn koppigheid behaal ik ook veel, daar ben ik me ook van bewust. Als een rots in de branding blijf ik volhouden. Ik ben wie ik ben, juist door de genen van mijn ouders. Zij hebben mij altijd laten geloven dat als ik ergens voor wil gaan, ik het voor elkaar kan krijgen. Zolang ik er anderen geen pijn mee doen en het inzet om het juiste te behalen. Dat wil ik mijn kinderen ook meegeven.

Reageren is niet mogelijk