“Ik ben een slechte moeder”

Ik ben een slechte moeder”

Gepubliceerd op 28 februari 2018

Ja, je leest het goed. Dit is mijn gedachte. Deze gedachte komt regelmatig voorbij drijven en wordt op sommige momenten flink versterkt en dan geloof ik er echt in. (Myrthe, oftewel mijn verstand, is hier heel goed in…)

Gisteren had ik weer zo’n dag. Je kent het wel. Zelf al chagrijnig bij het ontwaken, kinderen die al heel vroeg aan je bed staan, zeurend, huilend en mopperend. Het een versterkt het ander. Een grotere spiegel dan mijn kinderen bestaat er niet. Wat ik voel, zie ik mijn kinderen doen. En gisteren was zo’n dag dat ik het maar niet omgedraaid kreeg. Ik werd zelfs boos (lees: schreeuwen) op mijn jongste spruit, omdat ze niet stil lag bij het aandoen van een luier! Normaal maak ik er een spelletje van, vraag ik het aan haar of ze even stil ligt of laat ik haar gewoon even doen en doe die luier later wel aan. Helaas, ik kwam er niet uit en om de kinderen niet nog meer op te zadelen heb ik papa gevraagd of hij de kinderen verder op bed wilde leggen. Op zo’n moment ben ik gefuseerd met mijn gedachte: “Ik ben een slechte moeder.” En direct erachteraan komt de gedachte: “Zie je wel, ik kan ze niet eens rustig op bed leggen. Wat ben ik slecht!”

Sinds een aantal weken ben ik met een nieuwe opleiding begonnen: ACT (Acceptatie & Commitment Therapie). Vorig jaar heb ik er al kennis mee gemaakt en weet dus hoe het mij uit balans kan brengen. Ik hou van controle, voor mijn gevoel kan ik niet zonder. En dat is nu precies wat mijn opleiding zegt: laat de controle los. ACT zegt dat ik niet tegen mijn gedachtes moet vechten. Ze zijn er, hier en nu.

Vorige week kreeg ik als huiswerk om te douchen met yoghurt. Hoe ver ben ik bereid om af te dwalen van mijn pad? Ik kreeg een nieuwe associatie bij: ik kon het inzetten om de stemming om te draaien. Want opnieuw was het zo’n rotdag. Ik had het helemaal gepland; pak yoghurt in de douche en nog een half uur voordat de kinderen uit bed mochten komen. Precies op dat moment besluiten ze alle drie mopperend en huilend uit bed te komen. Sta ik daar, klaar om te douchen en de gedachte (versterkt door Myrthe): “Laat maar, het lukt nu toch niet.” Tot ik op het idee kwam het om te draaien: “Mama moet voor haar nieuwe opleiding huiswerk doen en nu moet ik douchen met yoghurt. Let maar eens op.” Wat een lol hebben we gehad! Ze vonden het fantastisch om te zien. Mijn dochters wilden ook wel! En ik voelde (me) beter.

Deze week heb ik als huiswerk meegekregen om mijn meest negatieve geloof hardop tegen mezelf te zeggen in de spiegel. Met als doel defuseren van mijn negatieve zelf, oftewel loskomen van mijn gedachte in de hoop dat ik er minder onder lijd. Op een gegeven moment wel een vreemde gewaarwording: sta ik daar drie minuten lang tegen mezelf te zeggen in de badkamer (deur op slot zodat niemand mij stoort) dat ik een slechte moeder ben.

Wat blijkt: dat negatieve geloof doet steeds minder pijn. Weggaan zal de gedachte niet en samen met het gevoel dat het minder heftig wordt, is voor mij acceptabel. Ik berust me erin. Nu tijd voor de kinderen, want ik ben zo’n slechte moeder nog niet…

Reageren is niet mogelijk