Een moment geduld alstublieft…

Een moment geduld alstublieft…

Gepubliceerd op 24 september 2018

Geduld… ik heb het niet. Met zoveel dingen moet je even wachten tot je resultaat ziet, tot er iets gebeurt of simpelweg tot iets (naars) voorbij is. En dan is geduld een mooie kwaliteit. Helaas kan ik geduld niet altijd opbrengen.

Af en toe ben ik net een klein kind. Ik wil het en ik wil het nu! Directe behoeftebevrediging is wel één van mijn valkuilen. Alleen al wachten tot water in de waterkoker kookt voor een kop thee en dan mijn thee liefst gloeiend heet op willen drinken. En dan verbaasd zijn dat een ander die kop thee nog niet op heeft gedronken. Of aardappelen bakken, ook iets wat je niet in 10 minuten voor elkaar krijgt.

Aan de telefoon zitten bij bepaalde instellingen waar je dan een bandje hoort met de mededeling: “een moment geduld alstublieft, er zijn nog .. wachtenden voor u.” Een vreselijk deuntje horen wat je zou moeten kalmeren en je happy moet maken. Nou, mooi niet! Na 20 minuten in de wacht te hebben gezeten zijn er al vreselijk veel oplossingen voor het personeelstekort aan de andere kant van de lijn door mijn hoofd geschoten. Als ik dan iemand aan de lijn krijg, ben ik niet meer de rustige ik en ben ik behoorlijk fel. Soms krijg ik dan aardig wat voor elkaar (bijkomend voordeel), maar meestal wordt de vraag gesteld waar mijn weerstand vandaan komt. Eh… hoe zou dat toch komen?

Met kinderen is het helemaal een grote uitdaging. Die doen alles op hun eigen tempo. Hun boterham opeten, nog even dit spelen voor het slapengaan en die schoenen aantrekken als ze naar school moeten. Ik heb al aardig wat keren in mezelf tot 10 moeten tellen. Niet altijd met het gewenste effect.

Ik ben een mens van de klok, wil het liefst dat iedereen direct doet wat ik zeg, me ook meteen begrijpt en zonder mokken doet wat ik (vriendelijk) vraag. 7 uur is bedtijd en dan moet er niet nog van alles gebeuren. Als er dan gedraald wordt, kan ik dat niet uitstaan. Ik weet dat ik geduld moet hebben, de kinderen ruimte moet geven om hun eigen ding te mogen doen en niet zo moet vitten, maar ik krijg heel snel de neiging te denken dat ze tijd aan het rekken zijn om maar niet naar bed te hoeven. Helaas, mama is dan baas en kinderen hebben dan niks te zeggen. Dit gaat zo tegen mijn andere belangrijke waarde in het leven in: autonomie.

Met computers ook zo’n vreselijk drama. Laatst wilde ik in mijn schaarse tijd, als ik kan thuiswerken en de kinderen naar school zijn, een e-learning doen van drie uur. Past precies. Maar niet als dan de computer (lees: Windows) uit zichzelf gaat bedenken dat hij een update nodig heeft. Ik kan dan twee dingen doen. Geduldig afwachten – wat mij niet lukt – me opvreten en vol frustratie die laptop door de kamer gooien óf mijn tijd anders nuttig besteden. Als ik ‘s morgens uit bed kom, sta ik op ‘aan’ en wil ik mijn tijd nuttig besteden, ik wil dan niet gaan zitten wachten tot een computer een keer tijd voor mij heeft. Dan ga ik wel andere dingen doen.

Mijn man heeft precies het tegenovergestelde. Hij is het geduld zelve. Kan rustig een uur over een kopje koffie doen met een digitaal krantje en heeft engelengeduld als het om de kinderen gaat. Van hem kan ik een hoop leren. Maar je snapt, het levert mij soms ook frustratie op als ik iets gedaan wil hebben en hij alle tijd neemt als ik om zijn hulp vraag. “Schat, er moet nog gestofzuigd worden.” “Oké… oh, bedoel je nu meteen?” Dat dus.

Toch helpt het mij een hoop als ik dingen loslaat en accepteer dat dingen nu eenmaal zo zijn. Als de kinderen niet direct aan tafel komen wanneer ik roep dat we gaan eten, dan haal ik een paar keer diep adem en ga ik maar gewoon alvast zitten. Ik herhaal nog drie keer dat ik ga eten en dat ik het fijn zou vinden als ze erbij komen en als ze dan nog niet komen, tel ik hardop tot 3. Inmiddels weten ze wel dat als mama bij 3 is en ze nog niet hebben gedaan wat ik heb gevraagd, dan wordt mama echt boos inclusief stemverheffing. Voorspelbaarheid en herhaling helpen enorm. Mijn vakantie heeft me wel geleerd dat ik ook rust moet nemen. Verplicht zitten en een boek lezen is een goede leermethode voor mij. Een avond op de bank ploffen en Netflix kijken is ook helpend. Ook al is de kamer nog een bende en zou ik eigenlijk de kamer nog moeten stofzuigen, morgen weer een dag…

Reageren is niet mogelijk