Carnaval, wat kun je ermee?

Carnaval, wat kun je ermee?

Gepubliceerd op 12 februari 2018

Een keer per jaar mag je helemaal los tijdens carnaval. Althans, dat is wat we horen. Is carnaval je helemaal klem zuipen en lekker gek doen? Of heeft het een diepere betekenis?

“Carnaval is van oorsprong een gekerstend heidens volksfeest. Historisch valt het feest rond de eerste zondagen van de vastentijd maar wordt tegenwoordig traditioneel beperkt tot slechts één (verlengd) weekend rond deze periode. Carnaval is het feest van zotheid, spot en uitbundigheid waardoor het in schril contrast staat met de vasten.” Aldus Wikipedia.

Ik heb het ooit geprobeerd. In mijn puberjaren. Mijn vriendje (nu mijn man) komt van het enige Zeeuwse katholieke dorp, ’s Heerenhoek, waar ze uitgebreid carnaval vieren. Het wordt elk jaar omgedoopt tot ‘Paerehat’ en een normaal leven zit er op het hele dorp in dat verlengde weekend niet in. Hartstikke gezellig, maar niks voor mij. Ik lust al geen bier, dus wat drink je dan? De optocht is leuk om te zien, dat dan weer wel.

Afgelopen weekend heb ik heel wat komische foto’s voorbij zien komen, zoals de foto hier. Een Zeeuwse collega (die in het midden op de scoot mobiel) gaat eens per jaar terug naar zijn Brabantse roots en gaat helemaal los. Los van zijn rol die hij normaal in zijn leven heeft. Is dat wat carnaval ook is? Even jezelf niet in een bepaald keurslijf proppen, maar lekker gek doen? Gewoon omdat het kan? Wat is dan ons normale doen? Die van het hele jaar of tijdens carnaval?

Of is carnaval ook bedoeld om taboes te doorbreken? Elke optocht heeft een thema en dat is een goed excuus om lekker de draak te steken met Nederlandse uitspraken of tradities. Eigenlijk zouden we dat het hele jaar door kunnen doen. Mijn collega heeft ook wel eens met carnaval een donkere Sinterklaas gespeeld. Heerlijk om zo een zinloze discussie een hak te zetten.

Ik hou ervan om lekker gek te doen. Met jarenlange zomerkampen voor kinderen heb ik de nodige ervaring opgedaan. Verkleden en schminken vind ik leuk en ik heb de grootste lol als mijn kinderen weer eens de verkleedkleren uit de tas trekken. Even niet die rol van moeder, even niet die rol van een reclasseringswerker als voorbeeldfunctie. Dus wie ben ik dan? Ben ik dan juist mezelf of stap ik gewoon even uit mezelf?

Door mijn opleiding ACT (Acceptatie & Commitment Therapie) ben ik me ineens weer heel bewust van mezelf. Wie ben ik dan als ik even niet moeder of reclasseringswerker ben? Ben ik dan mezelf of een rol? Het geeft wel lucht moet ik eerlijk bekennen. Ik heb daar het fenomeen carnaval niet voor nodig om te weten dat ik ook in het normale leven even uit mijn rol mag stappen. Gewoon mezelf zijn… wat dat ook moge wezen.

Met dank aan collega Marvin Etsburg en zijn vrienden uit Oosterhout.

Reageren is niet mogelijk