Bereidheid en creatieve hopeloosheid

Bereidheid en creatieve hopeloosheid

Gepubliceerd op 18 maart 2018

Met bereidheid begint alles. Dat is zo eenvoudig niet. “Ik wil wel afvallen, maar die paaseitjes/kerstkransjes zijn zo lekker. Ik heb best een paaseitje/kerstkransje verdiend.” Wie herkent het niet? Het ene na het andere excuus ploppen boven en voor je het weet is de schaal met paaseitjes of kerstkransjes alweer leeg. Je wil wel, maar de nood is nog niet hoog genoeg.

En dat is precies het probleem. Van een paaseitje of kerstkransje weeg je niet direct 10 kilo meer. Je lijdt dus nog niet genoeg. Was het maar zo dat we van elk slecht ding in ons leven direct alle consequenties driedubbel ervaren. Dan zouden we het wel laten.

Ik heb al zoveel geprobeerd, het lukt me gewoon niet.” Hoppa, in zak en as. Het komt nooit meer goed. Op welk probleem je deze reactie ook plakt, we hebben het wel een keer meegemaakt. Wij mensen zijn geneigd om negatief te denken. Per dag hebben we zo’n 40.000 gedachten, waarvan 30.000 negatief. Kun je nagaan…

Bij cliënten (die onder toezicht staan bij de reclassering) zie ik het vaak. Ze hebben al zoveel ellende meegemaakt, ze zijn streetwise geworden door alles wat ze hebben meegemaakt, maar eigenlijk weten ze niet hoe ze het moeten aanpakken. Pas als ze beseffen dat het zo niet langer kan, kunnen ze ‘de knop omzetten’. Daarvoor moet je door een diep dal gaan. Pas als je beseft dat je in dat diepe dal zit en dat je al zoveel heb geprobeerd om uit dat dal te komen wat niet heeft gewerkt, word je creatief hopeloos. En vanuit die creatieve hopeloosheid ben je echt bereid om je probleem aan te pakken.

Een vrouw, middelbare leeftijd, ging boodschappen stelen zodra ze werd afgewezen in een relatie. Gekke reactie, zou je zeggen. Maar als je begrijpt dat het haar manier was om te reageren op een nare emotie, snap je het beter. Zij voelde liever niet die afwijzing en deed daarom iets extreems om ‘erover heen’ te gaan. Sommigen gaan parachute springen of de achtbaan in om een kick te krijgen, zij deed iets anders. Met als gevolg dat ze nu een verbod heeft om bij een groot supermarktketen haar boodschappen te doen en een reclasseringstoezicht. De nood is dus hoog bij haar. Het maakt haar creatief hopeloos en dus bereid om haar problemen aan te pakken. Ze heeft zich aangemeld bij een psycholoog voor behandeling en ze heeft Acceptance & Commitment Therapy (ACT) coaching van mij.

Ik herken het wel. Er moet of iets groots gebeuren waardoor ik in actie kom om te veranderen of een heftige emotie die ik niet wil voelen. Helaas blijven die gevoelens komen, of ik nu wil of niet. Mijn gedachten (genaamd Myrthe) vinden hier ook van alles van, maar die laat ik nu vandaag achterwege. Als ik de behoefte heb om een paaseitje/ kerstkransje te eten, ga ik eerst maar eens voelen. Eerst bereid zijn om te voelen, voordat ik iets ga doen. Waarschijnlijk heb ik helemaal geen zin in dat paaseitje of kerstkransje…

Reageren is niet mogelijk